Dzioborożce na wschodnioafrykańskiej sawannie ciasno obsiadają o świcie czubki z rzadka porarastających trawiastą równinę drzew. tym samym terenie mangusty karłowate budują nory w opuszczonych kopcach termitów. Zaczyna się kolejny dzień w życiu tak różnych stworzeń, które jednak wykształcity zachowania korzystne dla obu społeczności. Na mangusty karłowate, mające wielkość szczura najmniejsze aangust, czyha wiele drapieżników, takich jak hieny i jastrzębie. Nic więc dziwnego, że mangusty przez większość czasu wypatrują niebezpieczeństwa i pilnują siebie wzajemnie. gromadząc się w grupki złożone nawet z około 20 osobników. Wystawiają wartę na czubku kopca termitów, ale polegają też na czujności dzioboroźców. Mangusty karłowate, inaczej niż większość mangust, polują w stadach. Kiedy stado mangust penetruje trawę i krzaki, szukając owadów i małych ssaków, dzioborożce fruwają nieopodal, żywiąc się płoszonymi przez nie owadami. W zamian za poczęstunek dzioborożce, które mają doskonały wzrok, podnoszą alarm, jeśli tylko zauważą jakiekolwiek niebezpieczeństwo. Dzięki temu mangusty mają prywatny system wczesnego ostrzegania.Powietrzni wartownicy Mangusty i dzioborożce mają wspólnych wrogów, na przykład ptaki drapieżne, jednak alarm dotyczy także drapieżników zagrażających tylko mangustom. Jeżeli rankiem nie ma jeszcze mangust, dzioborożce robią im pobudkę, podnosząc ogromny wrzask. Kiedy pierwsze obudzą się mangusty cierpliwie oczekują skrzydlatej straży bardzo niechętnie bowiem wychodzą bez niej na Iowy. Chociaż oba gatunki, żywiąc się tym samym, w pewnym stopniu konkurują ze sobą, nigdy nie zjadają się nawzajem. Mieszkające na Florydzie modrowronki zaroślowe żyta w grupach, gdzie rozmnażającej się parze ptaków w wychowywaniu potomstwa pomagają osobniki z poprzednich lęgów lub te, które nie znalazły jeszcze swego terytorium. Żerująca w karłowatych dębowych zaroślach gromada „wystawia" wartownika, który siedząc na wysokiej gałęzi baczy na zbliżające się drapieżniki. Gdy wartownik zgłodnieje, zastępuje go syty pobratymiec.